Ինգեր Էդելֆելդթի «Մանկության հուշեր»-ի սկիզբը ենթադրել է տալիս որոշակի դատարկ տարածության մասին։ Կա որոնում խենթության, արկածայինի, ինչը, փաստորեն, որոնվում է ոչ թե գոյություն ունեցած անցյալում՝ որպես մանկություն, այլ ենթադրվող քրոնոտոպային այլ տարծությունում ՝ «․․․ինձ մի բան է պատահել մեկ ուրի՞շ կյանքում: Տեսնես կհիշե՞մ, եթե ինձ հիպնոսացնեն: Արդյոք սպանե՞լ եմ մեկին այն ուրիշ կյանքում կամ ավելի ահասարսուռ մի բան արել: Եվ կամ գուցե ի՞նձ են սպանել»։
Մի պահ թվում է, թե հակադրությունը հերոսուհու և մոր միջև է, բայց, ոչ, հակադրությունը իր և ԻՐ միջև է։ «Նա (մայրը) մի երեխա է գրկել և շատ հպարտ է: Երեխան ես եմ»Մի երեխա- երեխան ես եմ կառույցը դիտարկվում է որպես բինարային՝ հակադրամիասնության մեջ գտնվող համակարգ։ Բնականաբար, մենք այստեղ չենք կարող մոր կերպարը կտրել առարկայականից և դիտարկել հերոսուհու մանկությունից դուրս, բայց առաջնային հակադրությունը տափաստանային գայլինն է՝ որպես միայնություն և ինքնաօտարում-ինքնաորոնում։
Հերոսուհին նշում է․ «Եթե ես նրանց դուր չեմ գալիս, կարող են գնալ, միշտ ասում էր մայրս: Ես միշտ նրա հետ էի, միշտ: Նա ինձ երբեք չէր փակում սենյակում»: Խնդիրն այստեղ ներանձնային է։ Հերոսուհին օտարվում է ինքն իրենից հենց ֆիզիզկական գոյության մեջ, ինչը ժամանակին եղել է հոգեբանական օտարում։ Եվ ահա ինքնորոնման դրսևորում՝ գայլային բնազդ։
Ընթերցելիս ակամայից հիշեցի իմ սիրելի վեպերից մեկը՝ Հերման Հեսսեի «Տափաստանի գայլը»։ Բնազդային-անգիտակցական ձգտումը օտարում է մարդուց և գիտակցականից, որովհետև գիտակցականն «արհեստական» է (այնտեղ օրենքներն են ու այդ օրենքները ստեղծած մարդը), անգիտակցականը՝ «բնական» (այնտեղ բնությունն ու նրա ստեղծած ազատությունն են)։ Քամալայի հետ հանդիպումը հանդիպում էր հենց իր՝ հերոսուհու հետ։ «Մարդը հարյուրավոր նրբակեղևներից բաղկացած սոխ է, բազմաթիվ թելերից հյուսված գործվածք»,- նշում է Հեսսեն (Տափաստանի գայլը): Պատահական չէ, որ Քամալան հենց գայլային բնազդով էր առաջնորդվում, և նրա կերպարն էլ հենց միաձուլվեց հերոսուհու կերպարին․ տափաստանային՝ միայնակ գայլը միայնության որոնմամբ դառնում է ամենավտանգավորը և ամենախելացին։ Նա միաժամանակ և՛ միայնակ է, և՛ հասարակության մեջ, բայց ինքնաճանաչումը հենց միայնության մեջ է։
«Քամալան ինձ հետ տուն էր մտնում․․․, ես ինքս ինձ պառկում էի Քամալայի մթության մեջ և զգում էի իմ մեջ Քամալայի կարոտն ու Քամալայի երազները: Որովհետև Քամալան կարող էր ոչ միայն ատել, այլ նաև սիրել: Քամալայի սերը նման էր մի խոր, մթին ջրհորի, այն տանում էր դեպի երկրի ընդերքը: Եվ Քամալայի սերը թույլ չէր տալիս ոչ մի մարդու ընկնել դրա մեջ: Հավանաբար այդ է պատճառը, որ ոչ մեկը չի կարող ինձ սիրել»: Սերը պարփակված է հենց այդ անհուն ջրհորում։ Կա սեր, բայց չկա սիրո դրսևորման կերպ։ Դա լիքը և դատարկ՝ իր էությամբ այս դեպքում ամբողջական միայնությունն է։ Ինչպես նշում է Հերման հեսսեի հերոսը՝ Հարրի Հալերը․ «Մենակությունն անկախություն է, ես ինքս եմ այն ցանկացել ու նվաճել ինձ համար երկար տարիների ընթացքում: Մենակությունը սառն էր, այո, բայց և անաղմուկ, զարմանալի անաղմուկ ու մեծ, ինչպես սառը, անաղմուկ տարածությունը, որի մեջ շարժվում են աստղերը»։
Յուրաքանչյուրս էլ ինչ-որ չափով միայնակ ենք, յուրաքանչյուրիս մեջ էլ տափաստանի գայլ ու Քամալա կա։ Բայց այլ հարց է՝ մեզնից ո՞վ կընտրի ոհմակը, ո՞վ միայնությունը։ Բայց անգամ ոհմակում մենք բոլորս էլ, ի վերջո, մենակ ենք և լավագույնս ճանաչում ենք մեզ, երբ տափաստանի գայլ ենք։